Νικόλας Αντωνίου “A Normal Person”

Νικόλας Αντωνίου
  “A Normal Person”
Ζωγραφική

Εγκαίνια: Παρασκευή 1^η Δεκεμβρίου 2017, 20:00

Διάρκεια: 1^η έως 29 Δεκεμβρίου 2017

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος αποχαιρετά το 2017 με την τρίτη ατομική έκθεση ζωγραφικής του Νικόλα Αντωνίου στον Τεχνοχώρο, με τίτλο “A Normal Person”.  Η έκθεση εγκαινιάζεται την Παρασκευή 1^η Δεκεμβρίου 2017 στις 20:00 και θα διαρκέσει μέχρι και την Παρασκευή 29 Δεκεμβρίου.  Τα έργα που παρουσιάζονται, έχουν ως κεντρικό άξονα τον άνθρωπο, το σύγχρονο Υποκείμενο, που στον υλικό κόσμο μέσα στον οποίο ζει,  επικεντρώνεται στον εαυτό του, τοποθετώντας τον μέσα σε μία δίνη εικόνων και εντυπώσεων, αναζητώντας διαρκώς την αλήθεια και την πραγματικότητα που τον περιβάλλει.

 Όπως αναφέρει ο ίδιος ο καλλιτέχνης «αυτό που ο καθένας μας ονομάζει πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια «εικόνα» που δημιουργούμε ανάλογα με τη φυσιολογία μας… με αυτό που είμαστε σε θέση να αντιληφθούμε αλλά και με αυτό που επιλέγουμε να αντιληφθούμε. Με βάση αυτή τη λογική και με μια ρομαντική αντιμετώπιση του θέματος, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο εγκέφαλος κάθε ανθρώπου δημιουργεί ασταμάτητα. Χρησιμοποιώντας τα εργαλεία που διαθέτει, δηλαδή τις αισθήσεις του, συνδυάζει στοιχεία και ενέργειες, και παράγει «εικόνες». «Εικόνες» που ονομάζει «πραγματικότητα». Το ενδιαφέρον είναι ότι παρόλο που γνωρίζουμε τη σχέση «εικόνα-πραγματικότητα» δεν είμαστε σε θέση να το αντιληφθούμε πόσο μάλλον να το ελέγξουμε. Αυτό που η κβαντική φυσική υποστηρίζει, δίνει στον άνθρωπο νέα προοπτική. Του αποδεικνύει ότι μπορεί και είναι ελεύθερος να αποφασίσει ο ίδιος πώς θέλει να βλέπει τα πράγματα γύρω του και ότι μπορεί να επιλέξει τη δική του «πραγματικότητα» και στον υλικό αλλά και στον ψυχικό του κόσμο. Μπορούμε, με άλλα λόγια, να παρέμβουμε στη φύση του αντικειμένου που βλέπουμε αλλά και στον ίδιο τον εαυτό μας, απλά παρατηρώντας και μετρώντας διαφορετικά».

Ο Νικόλας Αντωνίου γεννήθηκε στη Λάρνακα το 1988. Είναι απόφοιτος του 3ου Εικαστικού Εργαστηρίου του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας (2012), με καθηγητές τους Χάρη Κοντοσφύρη και Μανώλη Πολυμέρη, ενώ έχει συμμετάσχει στο International Artist Residency Program στο Budapest Art Factory στη Βουδαπέστη. Από το 2010 μέχρι σήμερα, ο Νικόλας Αντωνίου έχει πραγματοποιήσει 7 ατομικές εκθέσεις και έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Κυριότερες από αυτές ήταν το 2010 στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αιανής στην Κοζάνη με τίτλο «Χρόνος – Μνήμη – Λήθη», το 2011 στην «Έκτη Μπιενάλε Φοιτητών των Καλών Τεχνών» στην Αθήνα, η έκθεση “Romania – Greece – Cyprus Contemporary Art Exhibition” στη Ρουμανία, η “Budapest Art Factory, Project Space” στη Βουδαπέστη και η έκθεση “Έυμορφος Άνθρωπος - Shapely Persons” στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Φλώρινας. Ζει και εργάζεται μεταξύ Ελλάδας, Κύπρου και Ουγγαρίας.

Χορηγοί επικοινωνίας είναι οι art22 και globalview.

Τη βραδιά των εγκαινίων θα συνοδέψουν τα εξαιρετικά κρασιά, χορηγία του Κτήματος Εύχαρις. 

Εγκαίνια Έκθεσης: Παρασκευή 1^η Δεκεμβρίου 2017, 20:00

Διάρκεια Έκθεσης: 1^η έως 29 Δεκεμβρίου 2017

Ημέρες και ώρες λειτουργίας:

Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή: 11:00 – 14:30 & 17:30 – 20:30

Τετάρτη, Σάββατο: 11:00 – 16:00

Κυριακή, Δευτέρα: Ανοικτά κατόπιν τηλεφωνικού ραντεβού

Κατά τις ημέρες των εορτών θα ακολουθηθεί εορταστικό ωράριο.

Αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος
Λεμπέση 4 & Μακρυγιάννη, Αθήνα | metro Ακρόπολη
Τηλέφωνο 211 182 38 18
www.technohoros.org | info@technohoros.org

Έκθεση ζωγραφικής Αγγέλικας Κοροβέση και Αθηνάς Λατινοπούλου«Διάλογος με το χρόνο»

«Διάλογος με το χρόνο» είναι ο τίτλος της έκθεσης των εικαστικών Αγγέλικας Κοροβέση και Αθηνάς Λατινοπούλου. Ο χρόνος,  δημιουργώντας ένα διάλογο, διαπερνά τα έργα και των δύο καλλιτεχνών, καθώς κατά την πορεία του, επιμηκύνει τις στιγμές μέσα από την ανακυκλωτική διάρκεια της αιωνιότητας. 

Στη γλυπτική της η Αγγέλικα Κοροβέση, μας προτρέπει να προσέξουμε τη μουσική της ελληνικής γλώσσας όπως ακούγεται αιώνες τώρα, μιας κι είναι μια από τις πιο παλιές ομιλούμενες γλώσσες. Αυτή η μουσική των λέξεων όπως φτάνει στις μέρες μας, έγινε ερέθισμα για την ηχογλυπτική δημιουργία της και όπως μας λέει ο κριτικός τέχνης Γιάννης Κολοκοτρώνης: Στη γλυπτική της Αγγέλικας Κοροβέση κυριαρχούν δύο έννοιες τόσο παλιές όσο και η ιστορία του ανθρώπου πάνω στη γη: Η ισορροπία και η ηχομορφή. Αγγίζοντας τον πηλό της ελληνικής μνήμης, πέτυχε μια συνέχεια που δεν έρχεται σε σύγκρουση με το παρελθόν για να είναι πρωτοποριακό αλλά απόχρωσή του, καθώς μας αποδεικνύει ότι αναλύοντας τον ήχο μιας λέξης δημιουργείται ένα πρωτότυπο γλυπτό, ένα αυτόνομο έργο τέχνης, όπου έννοια, ύλη και εικόνα, συνταυτίζονται.

 

Στη ζωγραφική της η Αθηνά Λατινοπούλου, μας αποκαλύπτει μια σουρεαλιστική διάθεση και μια ποητικότητα της νέο – ρεαλιστικής παραστατικής όσο και μια διαφάνεια της ιδέας, και όπως τονίζει ο τεχνοκριτικός και σημειολόγος Χάρης Καμπουρίδης: Μέσα από τα έργα της, η Αθηνά Λατινοπούλου, μας μεταδίδει τη φυσιογνωμία ενός στέρεου χαρακτήρα κι αυτή τη στιβαρότητα μας προτείνει ως μέτρο ανασυγκρότησης των ευαισθησιών, αυτό το δυναμικό ζευγάρωμα της ποιητικής διάθεσης με την καλοδομημένη σύνθεση. Καμπύλες και τετράγωνα, ερωτισμός και δεσμά, δίπλα  δίπλα, σε μια υπαινικτική συμπλοκή που μεταδίδεται διακριτικά στο θεατή. Είναι μια αίσθηση που μετατρέπει το εφήμερο σε διαχρονικό, την εμπειρική ύλη σε φαντασιακή ιδέα.

 

*Εγκαίνια έκθεσης: Τετάρτη 22 Μαρτίου 2017, ώρα 19.30μμ 

Πνευματικό Κέντρο (Αραφηνίδων Αλών & Έλλης Αλεξίου, Ραφήνα, δίπλα στο Δημαρχείο).

Διάρκεια: 22 Μαρτίου - 5 Απριλίου,

Ωράριο λειτουργίας: Δευτέρα έως Παρασκευή 8:30 π.μ. - 14:30 μ.μ. Παρασκευή

Απόγευμα 18:00 μ.μ. – 20:00 

Της Πόπης – Η pop art σήμερα

Επιμέλεια: Μάνος Στεφανίδης

Εγκαίνια: Σάββατο 17 Δεκεμβρίου, 12:00 έως το βράδυ

Διάρκεια: 17 Δεκεμβρίου 2016 έως 31 Ιανουαρίου 2017

Η αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος διπλασιάστηκε και γιορτάζει. Ελάτε να γνωρίσετε το νέο της χώρο σε μια μεγάλη έκθεση που εγκαινιάζεται το Σάββατο 17 Δεκεμβρίου στους δύο πλέον χώρους της από τις 12:00 το μεσημέρι έως το βράδυ.

Η έκθεση «της Πόπης – η POP art σήμερα» σε επιμέλεια του Μάνου Στεφανίδη ισορροπεί ανάμεσα στο χιούμορ αλλά και την υποχρέωση μας να αντισταθούμε στην μελαγχολία της εποχής. Συμμετέχουν 35 καλλιτέχνες μεταξύ αυτών διεθνώς καταξιωμένοι αλλά και νεότεροι με μεγάλα και μικρά έργα, αντικείμενα και μικρογλυπτά ως προτάσεις για δώρα στην εορτασική περίοδο που διανύουμε. Ανάμεσά τους, πρωτοπόροι του ρεύματος της ποπ, όπως ο Andy Warhol, προσδίδουν στην έκθεση έναν χαρακτήρα χρονικής και εξελικτικής παρατήρησης της τάσης που καθόρισε τη σύγχρονη τέχνη μεταπολεμικά και την οδήγησε στη μορφή που έχει αποκτήσει σήμερα σε παγκόσμιο επίπεδο. 

Ο Μάνος Στεφανίδης, καθηγητής Ιστορίας της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και επιμελητής  της έκθεσης, διερωτάται «H ποπ πάλι;»  και απαντά, «Ναι, γιατί στις μέρες μας το τραγικό συμπλέκεται οδυνηρά με το γελοίο. 
Λίγη ιστορία τώρα. Η pop art ήταν η τέχνη εκείνη που αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο έβγαζε γλώσσα στο σοβαρό και βαρύ φορμαλισμό του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού. Υπήρξε μία έκφραση ανάλαφρη, ανατρεπτική των κλασικών προτύπων και βαθιά αυτοσαρκαζόμενη, η οποία διαφήμιζε τον αμερικάνικο τρόπο ζωής ανά την Υφήλιο, τον καταναλωτισμό αλλά και τη μυθοποίηση του αντικειμένου, δηλαδή του προϊόντος – φετίχ. Μια τέχνη λαϊκή, που κολάκευε τις μάζες και το γούστο τους και δε φοβόταν το kitsch. Το δράμα πάντως της pop art ήταν η τόση επιτυχία της.

Και στην Ελλάδα των σοβαροφανών, των νεόπλουτων αλλά και των θλιμμένων; Ας κάνουμε μέσα από αυτήν την έκθεση μια σύντομη ανασκόπηση ανα – γνωρίζοντας 35 παλαιότερους και νεότερους δημιουργούς και ας δούμε πώς επιβιώνουν τα σύμβολά της και πώς προσλαμβάνεται η ποπ σήμερα. Λίγο ενοχικά, αρκετά απελευθερωτικά, πολύ μεταλλαγμένα, μάλλον πιο συνειδητοποιημένα…».

Εκτίθενται έργα των: Andy Warhol (1928 - 1987), Αλέξη Ακριθάκη (1939 - 1994), Δημήτρη Αληθεινού, Μανώλη Αναστασάκου, Χρήστου Αντωναρόπουλου, Άγγελου Αντωνόπουλου, Γιάννη Ασημακόπουλου, Γιώργου Βορρέ, Σοφίας  Γαϊτάνη, Γιάννη Γαΐτη (1923 - 1984),  Απόστολου Γιαγιάννου, Τζίνας Δελλασούδα, Αγγελικής Ερήμου, Ιωάννας  Ευθυμίου, Θράφια, Βασίλη Καρακατσάνη, Χάρη Κοντοσφύρη, Παναγιώτη  Κουλουρά, Γιώργου Κυπρή, Χάρη Λάμπερτ, Βασιλικής Λευκαδίτη, Χάρη Μαργαρίτη, Μανώλη Μπιτσάκη, Αλεξάνδρας Νάκου, Άγγελου  Παπαδημητρίου, Γιάννη Παυλίδη, Τάσου Παυλόπουλου, Ντίνου Πετράτου, Σελέστ Πολυχρονιάδη (1904 - 1985), Μανόλη Ρωμαντζή, Φούλας Σακέλλη, Γρηγόρη Σεμιτέκολο (1935 - 2014), Άγγελου Σπάρταλη, Σοφίας Φωτιάδου, Θοδωρή Χρυσικού.

Ο νέος χώρος της αίθουσας τέχνης Τεχνοχώρος, My artbox, by Technohorοs, έρχεται να συμπληρώσει τον ήδη υπάρχοντα της γκαλερί και να επεκτείνει την καλλιτεχνική της δραστηριότητα, δίνοντάς της τη δυνατότητα να παρουσιάζει ακόμη πιο ολοκληρωμένες εικαστικές εκθέσεις. Ταυτόχρονα, της επιτρέπει να πραγματοποιήσει την είσοδό της στον χώρο της performance και της οργάνωσης καλλιτεχνικών εργαστηρίων, ενώ θα έχει την ικανότητα να εφαρμόσει έναν σύγχρονο τρόπο προτάσεων και ανεύρεσης των κατάλληλων εικαστικών έργων για τον κάθε επισκέπτη ξεχωριστά.

Ο νέος χώρος βρίσκεται 30 μόλις μέτρα από την αίθουσα τέχνης Τεχνοχώρος, στην οδό Λεμπέση 12 και είναι προσβάσιμος και στα τρία επίπεδά του σε ΑΜΕΑ.

Την ημέρα των εγκαινίων θα συνοδέψουν τα εξαιρετικά κρασιά χορηγίας της Sangria Real.

Χορηγοί επικοινωνίας είναι οι culture now, art22, και globalview .

Εγκαίνια Έκθεσης: Σάββατο 17 Δεκεμβρίου 2016, 12:00 έως το βράδυ.

Διάρκεια Έκθεσης: 17 Δεκεμβρίου 2016 – 31 Ιανουαρίου 2017

Ημέρες και ώρες λειτουργίας Δεκεμβρίου 2016: 

Τρίτη 13 έως Παρασκευή 16 Δεκεμβρίου:                      11:30 – 20:30

Κυριακή 18 Δεκεμβρίου και

Παραμονή Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς:              11:00 – 17:00

Δευτέρα 19 έως Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου και 

Τρίτη 27 έως Παρασκευή 30 Δεκεμβρίου:                      11:00 – 20:30

My art box, by Technohoros

Λεμπέση 12, Αθήνα | metro Ακρόπολη

Τηλέφωνο 211 182 38 18

www.technohoros.org | info@technohoros.org

Έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής “IndepArt2016”

                                                                                                      Αθήνα, 2 Νοεμβρίου 2016

Έκθεση ζωγραφικής και γλυπτικής “IndepArt2016”

Εγκαίνια: Παρασκευή 18 Νοεμβρίου στις 19:00

Διάρκεια Έκθεσης: 19 - 27 Νοεμβρίου 2016

Η Image Gallery σε συνεργασία με την τεχνοκριτικό και ιστορικό τέχνης Έμμυ Βαρουξάκη παρουσιάζουν την έκθεση «IndepArt2016».

Εδώ και επτά χρόνια Έλληνες καλλιτέχνες εκθέτουν ζωγραφικά και γλυπτικά έργα στο παρισινό Σαλόνι των Ανεξαρτήτων που στεγάζεται στο Grand Palais στα Ηλύσια Πεδία. Είναι ένα από τα τέσσερα ιστορικά Σαλόν που αποτελούν το μεγαλύτερο Σαλόνι Τέχνης της Ευρώπης το Art En Capital (Artistes Francais, COMPARAISONS, Salon du dessin et peinture a l’ eau, Salon des INDEPENDANTS).

Τα Σαλόνια γεννήθηκαν με εντολή του Λουδοβίκου ΙΔ΄ που ήθελε να καθιερώσει την τέχνη της Ακαδημίας και παραχώρησε τα Σαλόνια του Λούβρου για το σκοπό αυτό και ιδιαίτερα το λεγόμενο Σαλόν Καρρέ (Salon Carre). Από εκεί και η ονομασία που έμεινε για πάντα.

Το Σαλόνι των Ανεξαρτήτων γεννήθηκε το 1887 μετά από επανειλημμένες αρνήσεις να εκτεθούν πρωτοπόροι και επαναστατικοί ως προς το στιλ καλλιτέχνες στο επίσημο ακαδημαϊκό Σαλόν των Γάλλων καλλιτεχνών. Οι ιμπρεσσιονιστές, οι φωβ, οι μεταϊμπρεσιονιστές και οι κυβιστές, πλην του Πικάσο που δεν εξέθετε ποτέ σε Σαλόν, δημιούργησαν πρώτα και εκθέταν για πολλά χρόνια, μέχρι τον Ά Παγκόσμιο Πόλεμο, στο Σαλόνι των Ανεξαρτήτων. Όλος ο μοντερνισμός της Ευρώπης βρήκε έδρα και καταφύγιο στους χώρους του που ήταν πάντα σε επίλεκτα κτίρια του Παρισιού. Εκεί πήγαιναν οι πληροφορημένοι συλλέκτες και οι μεγάλοι έμποροι Τέχνης για να βρουν και να αποκτήσουν τα έργα των μεγάλων ταλέντων των νεότερων χρόνων. Όλα τα κινήματα της μοντέρνας τέχνης είχαν ως πόντιουμ το Σαλόνι των Ανεξαρτήτων.

Από το 2006 η έκθεση γίνεται στο Grand Palais. Οι διοργανωτές ανέθεσαν στην τεχνοκριτικό και ιστορικό τέχνης Έμμυ Βαρουξάκη, που το παρακολουθούσε και συζητούσε όλα αυτά τα χρόνια μαζί τους, μιλώντας τους για τα επιτεύγματα της σύγχρονης ελληνικής τέχνης, να φέρει γκρουπ Ελλήνων καλλιτεχνών κατά την κρίση και επιλογή της. Έτσι άρχισε η εκπροσώπηση των Ελλήνων που άντεξε, παρά τους καιρούς, ως σήμερα. Περίπου 80 καλλιτέχνες έχουν εκθέσει εδώ.

Ως εκδήλωση τιμής για την επιμονή και πίστη τους, η Έμμυ Βαρουξάκη οργανώνει στην Image Gallery, που στεγάζεται σε ένα από τα ωραιότερα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας πλάι στο σπίτι που μεγάλωσε ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο, μέλος και ο ίδιος των Ανεξαρτήτων, την παρούσα έκθεση, ελπίζοντας ότι θα είναι μια αρχή για ετήσιες παρουσιάσεις του σύγχρονου πνεύματος και τέχνης της ελληνικής εικαστικής παραγωγής.

Στην έκθεση συμμετέχουν οι εικαστικοί:

Αβαγιανού Ρένα // Ανδρεόπουλος Βαγγέλης // Αποστόλου Μάγδα // Αποστόλου Μαρία //  Αργυρακοπούλου Μαρία // Βαρουξάκη – Σαμέλη Ελένη // Βασιλείου Τίτη // Βαφειά Έμιλυ // Γιαννίκου Μαρία // Γκινάκη Αναστασία // Δεβετζής Ανδρέας // Δημητρακοπούλου Τάνια // Διβάρη Εύα // Δρογώση Τάνια // Εσκιάδης Γιώργος // Ευσταθίου Χρήστος // Καπελιάρη Ράνια // Καράμπελας Σπύρος // Κοκκίνη Γεωργία // Κορδαλή Μίνα // Κτιστοπούλου Μαρία // Λύτρας Σπύρος //  Μαναβή Πένη // Ματζάκος Πέτρος // Μανωλοπούλου Μαρικίτα // Μαυρολέων – Πολυζωίδη Κατερίνα // Μέρλιν Βασιλάτου Λίζα // Μιχαηλίδου Νίκη // Μουριάδου Μαρία // Μπελντέκος Παναγιώτης // Μπόμπορη Αγγελική // Οθωναίου Φωτεινή // Παπαλεξανδρή Άσπα // Πρωτοψάλτη Θάλεια // Ράπτη Νάντια // Σωρούλα Κατερίνα // Τρώντσιου Μαριάννα // Τσαγκαράκης Μανώλης // Φωτοπούλου Μαρίλια // Χρυσανθόπουλος Αριστείδης

Έκτακτη συμμετοχή από τους εικαστικούς: Κονταρίνη Νεφέλη, Κώττη Γιάννη και Ρήνα Βαγγέλη

Η Τεχνοκριτικός και Ιστορικός Τέχνης κα Έμμυ Βαρουξάκη σημειώνει:

«Τα τελευταία 7 χρόνια ως επιμελήτρια του ελληνικού περιπτέρου στο Σαλόνι των Ανεξαρτήτων στο Γκραν Παλαί στο Παρίσι, είχα την ευκαιρία να γνωρίσω ένα ευρύ φάσμα της νεοελληνικής σύγχρονης τέχνης και να εμπλουτίσω τις γνώσεις μου γύρω από τη δημιουργικότητα των Ελλήνων καλλιτεχνών.

Η μακρά παράδοση της σύγχρονης Ελληνικής Τέχνης που εκτείνεται σε αιώνες συνέχειας, χάρη στην από κοντά ενασχόλησή μου με έργα αδιαμφισβήτητης ποιότητας και δημιουργικότητας, με βοήθησε να αξιολογήσω τη σύγχρονη εικαστική παραγωγή του τόπου μας και τη θέση του στο σύγχρονο ευρωπαϊκό στερέωμα.

Μέσα σ’ αυτό το πλαίσιο κατέληξα στο συμπέρασμα ότι οι Έλληνες καλλιτέχνες δεν υπολείπονται σε τίποτα από τους ξένους συναδέλφους τους ως προς την τεχνική, την ευαισθησία, τις γνώσεις και την κοινωνική κριτική. Απλώς δίνουν έμφαση στη φύση, στον περιβάλλοντα χώρο και στην ανθρώπινη μορφή, επιλέγοντας σε μεγάλες γραμμές την απεικόνιση του ορατού κόσμου.

Τα τελευταία χρόνια όλες οι πολιτισμένες χώρες έδωσαν πολύ βάρος στην καλλιτεχνική δημιουργία και την ενίσχυσή της με την ίδρυση μουσείων, πινακοθηκών, πάρκων γλυπτικής και Σαλονιών όπως το προκείμενο της Γαλλίας, με σκοπό να δημιουργήσουν εργαλεία ανάδειξης της πολιτιστικής βιομηχανίας.

Η σύγχρονη Τέχνη έγινε οικονομικός και πολιτισμικός παράγοντας για τις προηγμένες και τις υπό ανάπτυξη κοινωνίες. Επέτρεψε τις ανταλλαγές μεταξύ λαών και κρατών, την αφύπνιση πνευματικών και αισθητικών ευαισθησιών, τη σύγκριση πολιτισμών και την ανοχή διαφορετικών συνηθειών και παραδόσεων.

Η Ελλάδα έχει, σχετικά με το μέγεθός της ως χώρα, μια πρωτοφανή καλλιτεχνική παραγωγή και ένα μεγάλο αριθμό εικαστικών που ζητά χώρο έκθεσης και ανάδειξης. Γι’ αυτόν το σκοπό η μετάβαση κάθε χρόνο τόσο στο Παρισινό Σαλόνι όσο και σε άλλα Σαλόνια σε εκθεσιακούς επίλεκτους χώρους σε Ευρώπη, Αμερική, Ασία, που ακολουθούν μετά την εμφάνιση στο Γκραν Παλαί από οργανωτές και επιμελητές παρόντες στο μεγάλο αυτό ετήσιο γεγονός, είναι χρήσιμη και αποδοτική ανοίγει δε, ευκαιρίες στους καλλιτέχνες να διακινήσουν το έργο τους σε ορίζοντες πολύ ευρύτερους από κάθε εμφάνιση στα τοπικά όρια. Γι’ αυτό κι επιβάλλεται η διατήρηση της ελληνικής παρουσίας στο Σαλόνι των Ανεξαρτήτων που με την ιστορία του ευνοεί και δέχεται φιλόξενα εικαστικούς πρωτοεμφανιζόμενους, νέους απόφοιτους ώριμους ερασιτέχνες, αυτοδίδακτους ή ανεξάρτητους από γκαλερί αλλά ταλαντούχους καλλιτέχνες. Όλες οι εποχές όπως και η δική μας έχουν μια μερίδα πνευματικού δυναμικού που θέλει να διατηρεί μια αυτονομία, ελευθερία επιλογής και ευκαιρία ανάδειξης έξω από τα πεπατημένα πλαίσια.

Η έκθεση αυτή που φιλοξενείται στο νεοκλασικό κτίριο της οδού Αμαλίας 36 είναι η πρώτη στην Ελλάδα των τελευταίων χρόνων που λειτουργεί στα πρότυπα του Γαλλικού  Σαλόν των ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΩΝ. Ελπίζω ότι θα επαναληφθεί με περισσότερα μέσα και με τη στήριξη των καλλιτεχνών μας και όλων των φιλότεχνων.»

Η έκθεση φέρει την αιγίδα της Πρεσβείας της Γαλλίας στην Ελλάδα (Ambassade de France en Grèce).

Επιμέλεια έκθεσης: Έμμυ Βαρουξάκη

Επικοινωνία: Δημήτρης Λαζάρου

Εγκαίνια: Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2016, ώρα 19:00

Διάρκεια έκθεσης: 19 Νοεμβρίου έως 27 Νοεμβρίου 2016

Διεύθυνση: The Image Gallery, Λεωφόρος Αμαλίας 36, Σύνταγμα

Ωράριο:  Δευτέρα - Παρασκευή 11:00 - 20:00, Σάββατο 11:00 - 17:00,  Κυριακή 12:00 - 16:00

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ

Πληροφορίες: http://gallerytheimage.com, The Image Gallery τηλ. 210-3230534

Υπό την Αιγίδα της Πρεσβείας της Γαλλίας στην Ελλάδα

Χ Ο Ρ Η Γ Ο Ι      Ε Π Ι Κ Ο Ι Ν Ω Ν Ι Α Σ

  

Έκθεση ζωγραφικής και αγιογραφίας της Μαριλένας Φωκά

    Eπίσημα εγκαίνια την Τετάρτη 19 Οκτωβρίου 2016 στις  20:00

Από τις 12 εως τις 26 Οκτωβρίου 2016 θα διαρκέσει η νέα  ατομική έκθεση ζωγραφικής και αγιογραφίας με τίτλο «Εφ’ όλης της ύλης» της βραβευμένης από την UNESCO και άλλους πολιτιστικούς φορείς  εικαστικού-αγιογράφου Μαριλένας Φωκά στο χώρο τέχνης Δεληολάνη (Συγγρού 100, Αθήνα).

Στα  πλαίσια της έκθεσης, θα παρουσιαστεί το βιβλίο «Η Κόρη του Υπουργού και άλλα διηγήματα» του γνωστού  νομικού, λογοτέχνη και ποιητή, Ανδρέα Κονδυλάτου (Εκδόσεις Γαβριηλίδης) από την Μαριλένα Φωκά (ΜΑ).                                                                                                  Η έκθεση  περιέχει αντιπροσωπευτικές δημιουργίες της καλλιτέχνιδας  από όλο το φάσμα  των εικαστικών αποδόσεων της .                                              Μεταξύ άλλων  θα εκτεθούν Αγιογραφίες, τοιχογραφίες, σκίτσα του Γκάντι , του Χάρολντ Πίντερ, frottage, πορτραίτα του Μιχάλη Βιολάρη ,του  Καρλ Μαρξ, της Κλεοπάτρας της Αιγύπτου και της περίφημης Roxy,                                            μουσικοθεραπευτικός πίνακας, έργα με  νεκρή φύση, τοπιογραφίες, θαλασσογραφίες. Ξεχωριστοί πίνακες   από διάφορες τεχνοτροπίες, τάσεις  και σχολές.

 Ο διακεκριμένος Θεωρητικός - Ιστορικός Τέχνης Λεόντιος  Πετμεζάς  που θα  προλογίσει την έκθεση  επισημαίνει  :                                                                         ‘’Μελετημένα οι κάθε είδους έντεχνες συλλήψεις και  απεικονίσεις   της Μαριλένας Φωκά που παρουσιάζονται στο συγκεκριμένο δρώμενο τέχνης αποτελούν  χαρακτηριστικές, εκλεπτυσμένες  εμπνεύσεις και συνθέσεις  αξιώσεων   που στηρίζονται  στην  ολοκληρωμένη δόμηση και στην συγκροτημένη δομή. Σε  κάθε έργο ξεχωριστά και αυτόνομα  κυριαρχεί  και  δεσπόζει   η έννοια του ευπρόσδεκτου  και ευρηματικού στοιχείου που δένει άρρηκτα  με το κοσμολογικό χαρακτήρα του .Η δημιουργός  μέσα από  ποικίλες  και πολυσήμαντες αποτυπώσεις   ανιχνεύει  απόλυτα εύληπτα πεδία μετουσιωμένης εικαστικής δράσης  με εμπλουτισμένη γνώση  αποκαλύπτοντας τις τεχνικές και τα εικονιστικά μοτίβα  της υφής και της γραφής που χρησιμοποιεί με σύνεση .Παρακολουθώντας την πολυδιάστατη  πορεία της στο χρόνο  παρατηρούμε  την ευδόκιμη  διάθεση της να εξελίσσεται θετικά και καταλυτικά, να προεκτείνει εποικοδομητικά  τη διαυγή σκέψη της  και να  προσεγγίζει με οικείο και αισθαντικό τρόπο νέους δρόμους στην ζωγραφική οντότητα και στην επίδοση της στη συνέχεια της αμιγούς αγιογραφίας.’’

Την  έκθεση επιμελήθηκε  η  Μαριλένα Φωκά .                                                    

                                    

Με αφορμή την έκθεση του Σωτήρη Σόρογκα!

γράφει η Νότα Χρυσίνα

Σκουριασμένο φορτηγόό(Ακρυλικό και κάρβουνο σε μουσαμά 180x280 εκ.)

Ο ζωγράφος Σωτήρης Σόρογκας τοποθετεί τη μνήμη πάνω στον χώρο και την ακινητοποιεί στον χρόνο. Η μνήμη παρουσιάζεται μέσα από αντικείμενα αισθητά και αποκτά μορφή. Η μορφή μπορεί να παραπέμπει σε υλικά αντικείμενα και γνωστά σχήματα ωστόσο συνδέεται περισσότερο με έναν κόσμο πέραν του πραγματικού. Ο κόσμος είναι και δεν είναι. Είναι γνωστά αντικείμενα φορτισμένα με μνήμες αλλά και αντικείμενα που ανασύρονται από τη μνήμη που συνθέτει μία άλλη πραγματικότητα. Η ύλη εμπεριέχει πνεύμα και το πνεύμα δεν μπορεί παρά να μορφοποιείται μέσα στην ύλη.

Κοιτάζοντας τους πίνακες του Σωτήρη Σόρογκα βλέπω τον άνθρωπο ως καλλιτέχνη μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Από τον προϊστορικό άνθρωπο που σκαλίζει μέσα στην σπηλιά τον γνωστό του κόσμο μέχρι τον φιλόσοφο που κατασκευάζει θεούς και  θυμάμαι την ρήση  του Θαλή από την Μίλητο που έλεγε «Τα πάντα πλήρη θεών». Κάθε αντικείμενο αναδεικνύεται σε εικόνα σύμβολο της ποιητικής φύσης του ανθρώπου που υμνεί τον δημιουργό του. Ο σύγχρονος καλλιτέχνης γίνεται αφαιρετικός ώστε να πει με το ελάχιστο τη μέγιστη αλήθεια. Το υλικό : ξύλο, πέτρα, αλλά και η φθορά του απασχολούν τη φαντασία του Σόρογκα. Η φθορά όμως δίνεται μέσα από την ομορφιά της και όχι την ασχήμια της.  Λέει ο ποιητής στον Ερωτόκριτο «Από κακό βγαίνει καλό, χαράν από τη θλίψη» (Θυσία, 711-πρβλ. Ερωτόκριτος Γ΄, 1298).

Η σκουριά για παράδειγμα ανοίγει μια παλέτα χρωμάτων και ξεκλειδώνει το μυστικό της ζωής. Η ομορφιά της φθοράς σε οδηγεί στην σκέψη της ακμής της ζωής. Η όψη των αντιθέτων.  Κατά τον Ηράκλειτο, η φύση αγαπά τις αντιθέσεις και ξέρει να χειρίζεται τη σύνθεση τους για να παράγει την αρμονία. Αυτό ακριβώς επιτυγχάνει ο Σωτήρης Σόρογκας απεικονίζοντας τα αντικείμενα αυτούσια ή φθαρμένα.

Η πέτρα αποτελεί στο έργο του μία σταθερά. Θεμέλιο της σκέψης και της βάσης του πολιτισμού. Καταγράφει τον χρόνο και τον περιέχει. Η πέτρα θα μπορούσε να παραστήσει τον χρόνο που κινείται και ωστόσο παραμένει ακίνητος. Κάθε πέτρα μία μνήμη σύμπαντος κόσμου και χρόνου. Η οργανική ύλη. Ο άνθρωπος θα χαράξει τη γραφή πάνω στην πέτρα και θα την κάνει μνήμα. Με την πέτρα θα οριοθετήσει, επίσης, τον χώρο του.

Θα μπορούσαμε να πούμε πως η μνήμη και ο χρόνος είναι τα βασικά θέματα του Σόρογκα. Ο χρόνος παριστάνεται και στην κίνηση των γραμμών του. Οι γραμμές είναι καθαρές και βυθίζονται στο λευκό φως. Το φως λειαίνει το σχήμα και το κάνει να αποκτά μορφή. Η μορφή αποκτά όγκο καθώς βυθίζεται μέσα σε ένα υπερκόσμιο λευκό. Το λευκό του Σόρογκα θυμίζει το χρυσό της βυζαντινής αγιογραφίας. Τα πάντα καθοσιώνονται στο λευκό. Ο Σόρογκας βαπτίζει τα αισθητά στο αττικό φως και τα αναδύει ιερά σύμβολα της εσωτερικής μας συνομιλίας με το θείο. Το θείο παρουσιάζεται μέσα από τα αντικείμενα της καθημερινότητας. Ο Πλάτωνας πίστευε πως ο αισθητός κόσμος μιμείται τον κόσμο των ιδεών. Μέσα από τη πραγματικότητα μετέχουμε στον ιδεατό κόσμο. Στην Γένεση διαβάζουμε «ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ἡμετέραν και καθ’ ομοίωσιν». Εάν ο ζωγράφος είναι ο μεσολαβητής μεταξύ θείου και ανθρώπινου τότε η όρασή του και η απεικόνιση του κόσμου είναι ένα παράθυρο στον κόσμο των Ιδεών ή εικονοποίηση του θείου.

Ο Σόρογκας συνομιλεί με την ποίηση της Γενιάς του ’30 αλλά και με σύγχρονους ποιητές και ποιήτριες. Ενδεικτικά αναφέρω τον Σεφέρη που γράφει «Ἄνθη τῆς πέτρας μπροστὰ στὴν πράσινη θάλασσα»[Ἄνθη τῆς πέτρας] Σχέδια γιὰ ἕνα καλοκαίρι. Και ο Ελύτης «Πέτρα πικρή, δοκιμασμένη, αγέρωχη/Ζήτησες πρωτομάρτυρα τον ήλιο» Ωδή στη Σαντορίνη.

Οι βάρκες του Σόρογκα και η Κική Δημουλά λικνίζονται και τραγουδούν «Πες κάτι. Πες «κύμα», που δεν στέκεται./Πες «βάρκα», που βουλιάζει…» Η ΠΕΡΙΦΡΑΣΤΙΚΗ ΠΕΤΡΑ

Τα άλογα του Σωτήρη Σόρογκα «καλπάζουν» μέσα από τα γλυπτά της κλασικής περιόδου αλλά θυμίζουν θα τολμήσω να γράψω τις χορεύτριες του Ντεγκά. Η υλικότητα θυμίζει το λευκό μάρμαρο της Πεντέλης αλλά η κίνηση τον ιμπρεσιονιστή ζωγράφο. Πολλοί επίσης πίνακές του μού έφεραν στον νου χαρακτικά του Ντύρερ ως προς το άψογο σχέδιο. Ωστόσο, πρέπει να αναφερθεί εδώ η ιδιότητα του Σόρογκα ο οποίος είναι καθηγητής του Eθνικού Mετσόβιου Πολυτεχνείου στη Σχολή Aρχιτεκτόνων.

Θέλω να τονίσω εδώ την κυριαρχία φωτός-  σκιάς στο έργο του Σόρογκα που παραπέμπει στο δίπολο ζωή –θάνατος. Η πάλη αυτή έχει αποδοθεί πολύ ωραία στους στίχους «Μέσά 'μαι στην παράδεισο και βρίσκομαι στον Άδη /φως έχουνε τα μάτια μου και σκοτεινάγρα ομάδι /κι εκείνο πού ΄ναι πλιότερο, μοίρα ασύστατή μου, /το θάνατό μου πιθυμώ και θέλω τη ζωή μου.» (Κατζούρμπος, Γ΄)

Τέλος, νομίζω πως το ποίημα του Σεφέρη «Φυγή» συμπυκνώνει την κοσμοθεωρία του Σωτήρη Σόρογκα που ζωγράφισε τη ζωή κι άφησε την ψυχή να εξηγήσει με πάθος και αγάπη κάθε τι προσπαθώντας να απαντήσει «γιατί δεν θέλουμε να πεθάνουμε».

Φυγή

Δὲν ἦταν ἄλλη ἡ ἀγάπη μας

ἔφευγε ξαναγύριζε καὶ μᾶς ἔφερνε

ἕνα χαμηλωμένο βλέφαρο πολὺ μακρινὸ

ἕνα χαμόγελο μαρμαρωμένο, χαμένο

μέσα στὸ πρωινὸ χορτάρι

ἕνα παράξενο κοχύλι ποὺ δοκίμαζε

νὰ τὸ ἐξηγήσει ἐπίμονα ἡ ψυχή μας.

Ἡ ἀγάπη μας δὲν ἦταν ἄλλη ψηλαφοῦσε

σιγὰ μέσα στὰ πράγματα ποὺ μᾶς τριγύριζαν

νὰ ἐξηγήσει γιατί δὲ θέλουμε νὰ πεθάνουμε

μὲ τόσο πάθος.

Κι ἂν κρατηθήκαμε ἀπὸ λαγόνια κι ἂν ἀγκαλιάσαμε

μ᾿ ὅλη τὴ δύναμή μας ἄλλους αὐχένες

κι ἂν σμίξαμε τὴν ἀνάσα μας μὲ τὴν ἀνάσα

ἐκείνου τοῦ ἀνθρώπου

κι ἂν κλείσαμε τὰ μάτια μας, δὲν ἦταν ἄλλη

μονάχα αὐτὸς ὁ βαθύτερος καημὸς νὰ κρατηθοῦμε

μέσα στὴ φυγή.

Νότα Χρυσίνα